आई

आई.."आत्म्यातला ईश्वर"..असा .. ज्याला मंदिरही अपुरं पडावं,
जिच्या कुशीतून बाहेर पडताच खऱ्या जगाचं दर्शन घडावं

खरं जग... जे खरं तर खोटं असतं...
खोटं हसणं, खोटं दिसणं.. ज्यात काहीच तथ्य नसतं
खरेपणा फक्त तिच्यात असतो...
काळजी प्रेम आणि भरवसा याचा अर्थ फक्त तिच्यात दिसतो
खूप दमल्या नंतर वाटत कुशीत जाऊन धाय मोकलून रडावं
आई.."आत्म्यातला ईश्वर"..असा .. ज्याला मंदिरही अपुरं पडावं,
भाकरीच्या दोन तुकड्यांसाठी वण वण फिरल्यावर कळत..
तिने घरट कसं सांभाळल असेल
आम्हा भावंडांच्या भुकेला भागवताना तिने किती दुखः गिळल असेल
देवळात दर्शनाच्या लांबच लांब रांगा लावण्यापेक्षा रोज तिच्या पाया पडावं

आई.."आत्म्यातला ईश्वर"..असा .. ज्याला मंदिरही अपुरं पडावं,

तिचं अस्तित्व नुसत्या हाकेतच जाणवतं,
वात्सल्याच्या डोहात बुडून जाण्यासाठी तिचं आपलेपण मनापासून खुणवत
पण आपण ....आपण मात्र खूप मोठे झालेले असतो ,
एव्हाना प्रेम म्हटल्यावर फक्त मैत्रीण किंवा बायकोचा चेहराच पहिला दिसतो
तिने शेवटपर्यंत त्याग सहन करावा आणि कोपऱ्यात कुठ तरी जाऊन रडावं

आई.."आत्म्यातला ईश्वर"..असा .. ज्याला मंदिरही अपुरं पडावं,

मित्रांनो तिच्या प्रेमाची किंमत करोडोहून जास्त आहे
आणि करोडोंच हेच प्रेम जगात सगळ्यात स्वस्त आहे
म्हणून एकदातरी तिच्या जवळ जा आणि विचारा "कशी आहेस माझ्या प्रीतफुला "
आठवतेय का तिनेच सांगितलेल्या काळजाची गोष्ट "बाळा.. लागल कारे तुला ?"
असा हा मायेचा समुद्र ज्यात खूप खोलवर बुडावं
आई.."आत्म्यातला ईश्वर"..असा .. ज्याला मंदिरही अपुरं पडावं,